Akkoordnaam

Sla een akkoord aan en Twangle noemt het. Handig om te weten wat je net speelde, om een akkoord te checken dat je aan het leren bent, of om een nummer op het gehoor uit te zoeken. Het zit in Oefenen → Akkoorden, dus je ziet het schema van het akkoord zodra het benoemd is.

Een akkoord benoemen

1. Open in Oefenen Akkoorden en tik op de ronde microfoonknop naast de naam van het akkoord. Hij kleurt zolang hij luistert.
2. Strum een akkoord en laat alle snaren klinken.
3. Na ongeveer een seconde wordt het het getoonde akkoord: zijn naam, bijvoorbeeld A mineur, en zijn schema, voor je instrument en stemming.
4. Strum het volgende, en het neemt de plek over. Tik nog eens op de knop om te stoppen met luisteren; Akkoorden verlaten stopt het ook.

Welke akkoorden het kent

Majeur en mineur, het septiem-, groot septiem- en mineur septiemakkoord, sus 2 en sus 4, het powerchord (E5), de 7♯9 en het mineur en groot noonakkoord, elk op elke grondtoon. Is de laagste noot niet de grondtoon, dan zegt het dat ook: C/E, C majeur, E in de bas.

Is een strum niet duidelijk één akkoord, dan noemt Twangle niets. Het gokt nooit. Strum alle snaren van het akkoord, en demp de snaren die er niet bij horen.

De noten staan zoals je ze kiest bij Instellingen → Nootnamen: letters met kruisen of mollen, Duits (H voor B), of Do Re Mi.

Goed om te weten

• Het werkt op de gitaar (6, 7 en 8 snaren), de ukelele, de mandoline en de banjo. De octaafsnaren van de 12-snarige klinken te dicht op elkaar, en op een bas of een strijkinstrument speel je zelden akkoorden.
• Eén snaar tegelijk noemt niets; het getoonde akkoord blijft staan. Wil je de losse snaren checken, gebruik dan de Strumcheck van de stemmer.
• Een instrument dat als geheel een beetje ernaast zit, of op een andere stemtoon gestemd is, wordt nog goed benoemd; stem het toch, dan werkt het het best.

Voor wie het wil weten: hoe een akkoord een naam krijgt

Anders dan bij de strumcheck weet Twangle hier niet welke noten het kan verwachten: een akkoord kan elke noot op elke snaar zetten, snaren overslaan en noten verdubbelen. Dus zoekt het eerst de noten. Een noot klinkt met zijn deeltonen, op twee, drie, vier keer zijn toonhoogte, en die vallen op andere noten: de derde deeltoon van een E is een B, de vijfde een G♯. Gewoon al het geluid per noot optellen zou van een E-powerchord E majeur maken.

Daarom neemt Twangle de sterkste noot, haalt zijn deeltonen uit het geluid, en zoekt dan de volgende, tot er alleen zwak geluid over is (iteratief schatten en wegstrepen, naar Anssi Klapuri, 2003 en 2006). De gevonden noten worden vergeleken met de akkoorden die het kent. Twangle leest het akkoord tien keer per seconde, en een naam verschijnt pas als hij vier van de laatste zes metingen wint, zodat één losse meting hem nooit verandert.